دلستان

زیبا سلام

زیبا هوای حوصله ام ابریست

                                 چشمی از عشق ببخشایم

              تا روی آفتاب بشوید دلتنگیم را

                                            زیبا کنار حوصله ام بنشین

                                                        بنشین مرا به شط غزل بنشان

                                        بنشان مرا به منظره عشق

      بنشان مرا به منظره باران

                                             بنشان مرا به منظره رویش من رشد خواهم کرد

                                زیبا تمام حرف دلم لین است

                                        من عشق را به نام تو آغاز کردم

در هر کجای عشق که هستی آغاز کن مرا

زیبا سلام... 

هیچ کاری لذت بخش تر از این نیست

                              که با آب دریا بازی کنم و موج ها را تاب بدم 

         هیچ کاری شیرین تر از این نیست 

                                          که راز هایم را به شب بسپارم

                     و تو را به دامان دریا بسپارم

                                                                   و به ماه بگویم همه آیینه ها از آبی که  در حوض میرقصند متولد میشوند

           از اینکه یاد بگبرم به زبان حباب ها را حرف بزنم

       و ستاره هایی را که بیدارند بشمارم ,

              با خورشید روز تازه ای آغاز کنم

                                               و به عیادت تاک های کهنسال بروم

                      سوار باد شوم و آدم برفیهایی ببینم

          که روی زانوی برفها به خواب رفته اند

    شبها نردبان را روی پشت بام بگذارم

                              و ستاره هایی را که برای من گذاشتی مشتاقانه بچینم...

هیچ کاری بهتر از این نیست که در یک عصر بارانی با کلمه ها بازی کنم و مشتافانه بخواهم شاعر باشم.

                   امروز تولدمه...!!!

...

دارم آخرین رمق های پاییز را در قطره قطره چشمانم میچکانم ,

                 سلول به سلول زمین زرد بوستان را

           زیر پاهایم در مینوردم

                                                و از واژه واژه حرفهای غمزده اش می گذرم ...

خون زندگی حتی

                        در رگ حیات همین تک برگ خوشکیده هم جاریست...

ای کاش ما هم مثل درختها

    اگر زنگیمان را به دست  های غمزده پاییز داده بودیم ؛

              روح امید به بهاری شدن و از نو سبز شدن را از کف نمیدادیم....

کم شدم.....

آخر آتش زد دل دیوانه را ......

آخر آتش زد دل دیوانه را

سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من .....

عشق من از من گذشتی خوش گذر بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن زه سر دیشب از کف رفت فردا را نگر

اخر این یک بار از من بشنو پند بر منو بر روزگارم دل نبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود ..... عشق دیرین گسسته تار و پود

گر چه آب رفته باز اید به رود ماهی بیچاره اما مرده بود...

بعد از این هم آشیانت هر کس است ....

بعد از این هم آشیانت هرکس است

باش با او یاد تو ما را بس است


---
پایین نوشت: متن بالا یک دکلمه خیلی زیباست که روی آهنگ از کرخه تا راین بوی

پیراهن یوسف خونده شده، فایل صوتیش رو پیدا کردم میذارم.

تو نمي‌داني وقتي به اين حقيقت يأس‌آور فكر مي‌كنم

 كه ستارگان ما در كهكشان سرنوشت

 آنقدر از هم دورند كه هرگز با هم جفت نخواهند شد،

                                                                     چقدر در عمق خود فرو مي‌روم

 روِياي سبز من،

                         مي‌دانم،

         شكوفه‌هاي انتظار من هرگز ميوه نخواهند داد

   اگر نهال سُستِ حضورت را بادهاي سهمگين جدايي براحتي از سرنوشت من ربود،

 خيالت چنان در ذهنم ريشه دوانده كه هيچ قدرتي توان بركندنش را ندارد.

                                                         فكر نكن كه از خيال من كوچ كرده‌اي.

نه،

      هرگز. تصوير تو اينجاست،

                                 در قلب من.

 من چنان حضورت را نفس مي‌كشم       كه گويي در هواي اتاقم جريان داري

و اين عطر خيال توست كه مرا مدهوش كرده.

 منِ تشنه،

 سراب آمدنت را خواب ديده‌ام و مي‌دانم كه بايد اينجا،

در قلب كوير جدايي،

                       آمدنت را به انتظار بنشينم.

باران حضورت را بر من بباران.

 خسته‌ام بس كه اين شبها به جاي تو،

                             مهتاب را در آغوش چشمانم گرفتم.

براي اين دستهاي يخزده،

 گرماي آفتاب چاره‌ساز نيست؛

                                     اين دستها بيقرارِ دستهاي تواَند.

بعد از پریدن تو آسمان هنوز آبیست  

در میان هلالی سرخ

                                               خورشید همان  دایره ای است که پایین  میره و روز ها بعد از تو

      از تو متولد میشوند .

بعد از تو مردمان به گامهایشان مطمئن ,

           هنوز کفش میخرند ,

                دعوا میکنند,

           میخندند ,

                                      بچه ها به مدرسه میروند

                     و آنجا تنها دغدغه کبری را می آموزند

 و می پندارند بدترین آتفاق خیس شدن کتاب فارسی است

        بعد از نبودن تو

        به سستی تارهای چسبناک زندگی پی برده ام 

              و بارو کرده ام  

 خوشبختی از جنس قطراتی است که در چاه های عمیق برق میزنند

                                   این سطل و طناب که میرود پایین همیشه معلق است

پس بر آن نباید دل خوش بود.