شب بود... شمع بود... من بودم و غم شب رفت... شمع سوخت...من موندمو غم...
| "در ایامی که صاف و ساده بودم" |
به فکر درس و مشق افتاده بودم |
| همیشه جــــزوه ای انــدر بَرَم بود | سرم لای کتــــــــاب و دفترم بود |
| همـــــــه درها به رویم بسته بودم | ز خرخــــوانی شدیداً خسته بودم |
| ز خواب و از خوراک افتاده بودم |
بـــــه بَربَچ پاســــخ رد داده بودم |
| خـــــریٌت کرده بودم بیش در بیش | پراندم از خــودم بیگانه و خویش |
| بــه عشقم اس ام اس دیگر نــدادم | جگــرخون می شوم افتد چو یادم |
| نمــــودم دَس بسر،عشق نهــــــانم | دلیـــــــــــــل این حماقـت را ندانم |
| موبایلـــــــــــم را همیشه آف کردم |
حسابی خر شدم من گــــاف کردم |
| زدم بر کـــــــــامپیوتر چهار تکبیر | نمـــــــودم قهر با آهنگ و تصویر |
| نکــــــردم رایت آهنگ جـــــدیدی | شکستم رایتر و دستـگاه وسی دی |
| ز خود ضبط خَفـَن را دور کــــردم | به شدت خویش را سانسور کــردم |
| نه در فکــــــــــــــر کانال ماهواره | نمودم جمــــع دیشش را دوبـــــاره |
| ز فکــــــــــرم دور شد لیلا و اندی | فراموشــــــــــم بشد آهنگ سندی |
| برفت از یاد آهنگ متــــــــــــالیک | ندیدم فیلــــــــم های خوب و آنتیک |
| ز اینترنــت شدیداً دور گشتـــــــــم | چو خود می خواستم مجبور گشتم |
| ز وبگـــــــردی نمودم ترک عادت | ز بیخوابی بکـــــردم خویش راحت |
| ز چت کردن نمودم توبه ای سخت | خیالــــــم شد کمی آسوده و تخت |
| بکردم آی دی او را فـــــــــراموش | نمــــودم لامپ خود را باز خاموش |
| نکـــــردم هیچ ایمیلی دگـــــــر باز | خریٌت را نکـــــــردم باز آغــــــــاز |
| کشـــــــــاکش بود در اعماق جانـم | کسی آگـــــــه نمی شد از نهانـــم |
| خـــــلاصه خویش را محدود کردم | ره ابلیس را مســـــــدود کــــــــردم |
| سر ساعت به پـــــای کــــــار بودم |
ز صبح تــــــــا نیمه شب بیدار بودم |
| نمـــــــــــودم در شگفت افراد خانه | ندادم دست خویشــــانم بهـــــــــانه |
| دگـــــــر بهر غذا کی داد کـــــــردم | برای شــــام کی فریـــــــــاد کــردم |
| شدم راضی به خــــــــــامه با مربا | نبودم دیگــــــر اندر فکـــــــــر پیتزا |
| هرآنچه مــــــادرم می پخت خوردم | دگـــــــر من آبـــــــــرویش را نبردم |
| همــــــــــــه گفتند بَه بَه چه جوانی | خـــــــــدا قسمت کنــــــد در زندگانی |
| خوشـــــــــا بر حال شخص مادر او |
زده این بچٌه تـــــاجی بر ســـــــــر او |
| چگــــــــونه یکشبه این گونه گشته | چـــــــــه بـــوده اینچنین وارونه گشته |
| همه اندر شگـفت از کـــــــــار ایٌـام |
چگــــــونه گشته اسب سرکشی رام |
| خلاصه کار مـــــا درس و دعا بود | به تست و نکته فکــــــــــرم مبتلا بود |
| نمــــــــودم دوره هر درسی فراوان | خـــــــــریدم جزوه از آینده ســــــازان |
| شدم درتست، حــاذق چون قلم چی | شدم دکتر پس از آن نسخــــه پیچی |
| چو تــــــابستان شد و هنگام کنــکور | هــزاران بـــــــــــــار رفتم تا لب گور |
| ولی ما امتحــــــــــان را خوب دادیم | به خود مــــــــــا وعدۀ مطلــوب دادیم |
| پذیرفتــــــــــه شدم در رشته ای ناب | نمی دیــــــدم چنین چیزی بجز خـواب |
| درآمـــد اسم من در روزنـــــــــــامه | زدند عکس مــــــــــــــرا در هفته نامه |
| درآوردم ســـــــــــری در بین سرها | به رویــــم بـــــــــاز شد آن بسته درها |
| بگفتــــــــــــــا دختر همسایه تبریک | به من تقـــــدیم شد یک هدیــــۀ شیک |
| پـــــــدر برمن بگفتــــــــــــــا آفرینا | نمـــــــودی رو سفیـــــــــــــــدم نازنینا |
| دگـــــــــر مادر نگو با شور و شادی | بگفتــــــــا پاسخم را خــــــــــوب دادی |
| به پــــــا بنمود جشن بـــــا شکوهی | ز دوش خویشتن برداشت کــــــــــوهی |
| شـــــــدم وارد به دانشگـــــاه تهران | نمودم سعی و کوشش ها فـــــــــراوان |
| گــــــــرفتم مدرکـــی با نمـــرۀ خوب | خریدم بهر آن یک قــــــــــاب مرغوب |
| نمودم قاب یعنی مــــــــــــــا فلانیم | مهندس گشته ایــــم و شادمــــــــانیم |
| به کـــــــــــار خویشتن مغرور بودم | ز ژرفـــــای حقــــــــــــــایق دور بودم |
| چو بگذشت زین قضایا چند مـــاهی | ز دانشگــــــاه بگرفتم گـــــــــــــــواهی |
| شدم مشمول و دیدم چاره ای نیست | در این دنیاچومن بیچـــــــاره ای نیست |
| شدم سربـــــــاز و گشتم من نظامی | شدم مــــــــــامور بخش انتظـــــــــامی |
| شدم افسر ولی تـــــــاجی نه برسر | شدم عـــــــــــــاشق ولی یاری نه دربر |
| بمـــــــا بگذشت بیهوده دوسالــــــی |
پز عـــــــالی ولی با جیب خـــــــــــالی |
| گرفتـــم کارت در پایــــــــان خــدمت | شدم راحـــت از آن زنـــــــــــدان نکبت |
| سپس در جستجــــــوی کـــــار بودم | چو خیـــــل دوستـــــان بیکـــــــار بودم |
| بهر جـــــــــایی که شد، گشتم روانه |
بــــــه شرکت یا محــــل کــــــــــارخانه |
| هـــــــــــزاران وعده و پیمان شنیدم | ولـــــــــی از آن همـــــــه خیری ندیدم |
| نه مـــــن وابسته بودم بر نهــــــادی | نه شرکت کـــــــــرده بودم در جهـــادی |
| نه آقــــــــــــا زاده ای بی ریش بودم | نه فـــــــــــــــردی عـاقبت اندیش بودم |
| خلاصه هرچـــه من سگدو زدم بیش | نبردم کــــــــــــــاری آخـر بـــاز از پیش |
| در این اوضـــــــاع و احوال پریشان | بدیدم من یکـــی از قــــــوم و خویشان |
| که بــود او آشنا با کـــــــــــــار بازار | شگـــــرد اصلیش قاچــــاق سیگــــــار |
| به من گفتـــــا چرا بیکـــــــار هستی | چـــــرا چون دیگران سربـــــار هستی |
| بیا اینجـــــــــــــا به نزد دوستان باش | نخواهــــــم کـــــــرد اسرار تورا فاش |
| بـــداد آن خویش گوشی را به دستم | ز تحصیـــــــلات طرفی مـــــــن نبستم |
| بدیدم مــــــایه در بــــــــــــازار باشد | فقط ابلــــــــه به فکــــــــــــر کار باشد |
| پشیمــــــان گشته ام از کردۀ خویش |
نبرده علــــــم کــــــــار بـــنده را پیش |
| ز کـــــــار خویشتن من شرمســـارم |
نمــــودم شعـــــــــــر ایـــرج را شعارم |
| بگویم بـــــــــــــــا رها با مدٌ و تشدید | "کـه گــُــه خوردم غلط کردم ببخشید" |
| ندیــــــــــدم روی خوش در زندگـانی | اگـــــر چـــــه رفته ایــٌــــام جــــوانی |
|
| |
زیبا سلام
زیبا هوای حوصله ام ابریست
چشمی از عشق ببخشایم
تا روی آفتاب بشوید دلتنگیم را
زیبا کنار حوصله ام بنشین
بنشین مرا به شط غزل بنشان
بنشان مرا به منظره عشق
بنشان مرا به منظره باران
بنشان مرا به منظره رویش من رشد خواهم کرد
زیبا تمام حرف دلم لین است
من عشق را به نام تو آغاز کردم
در هر کجای عشق که هستی آغاز کن مرا
زیبا سلام...

هیچ کاری لذت بخش تر از این نیست
که با آب دریا بازی کنم و موج ها را تاب بدم
هیچ کاری شیرین تر از این نیست
که راز هایم را به شب بسپارم
و تو را به دامان دریا بسپارم
و به ماه بگویم همه آیینه ها از آبی که در حوض میرقصند متولد میشوند
از اینکه یاد بگبرم به زبان حباب ها را حرف بزنم
و ستاره هایی را که بیدارند بشمارم ,
با خورشید روز تازه ای آغاز کنم
و به عیادت تاک های کهنسال بروم
سوار باد شوم و آدم برفیهایی ببینم
که روی زانوی برفها به خواب رفته اند
شبها نردبان را روی پشت بام بگذارم
و ستاره هایی را که برای من گذاشتی مشتاقانه بچینم...
هیچ کاری بهتر از این نیست که در یک عصر بارانی با کلمه ها بازی کنم و مشتافانه بخواهم شاعر باشم.

دارم آخرین رمق های پاییز را در قطره قطره چشمانم میچکانم ,
سلول به سلول زمین زرد بوستان را
زیر پاهایم در مینوردم
و از واژه واژه حرفهای غمزده اش می گذرم ...
خون زندگی حتی
در رگ حیات همین تک برگ خوشکیده هم جاریست...
ای کاش ما هم مثل درختها
اگر زنگیمان را به دست های غمزده پاییز داده بودیم ؛
روح امید به بهاری شدن و از نو سبز شدن را از کف نمیدادیم....

کم شدم.....
آخر آتش زد دل دیوانه را ......
آخر آتش زد دل دیوانه را
سوخت بی پروا پر پروانه را
عشق من .....
عشق من از من گذشتی خوش گذر بعد از این حتی تو اسمم را نبر
خاطراتم را تو بیرون کن زه سر دیشب از کف رفت فردا را نگر
اخر این یک بار از من بشنو پند بر منو بر روزگارم دل نبند
عاشقی را دیر فهمیدی چه سود ..... عشق دیرین گسسته تار و پود
گر چه آب رفته باز اید به رود ماهی بیچاره اما مرده بود...
بعد از این هم آشیانت هر کس است ....
بعد از این هم آشیانت هرکس است
باش با او یاد تو ما را بس است
---
پایین نوشت: متن بالا یک دکلمه خیلی زیباست که روی آهنگ از کرخه تا راین بوی
پیراهن یوسف خونده شده، فایل صوتیش رو پیدا کردم میذارم.
تو نميداني وقتي به اين حقيقت يأسآور فكر ميكنم
كه ستارگان ما در كهكشان سرنوشت
آنقدر از هم دورند كه هرگز با هم جفت نخواهند شد،
چقدر در عمق خود فرو ميروم
روِياي سبز من،
ميدانم،
شكوفههاي انتظار من هرگز ميوه نخواهند داد
اگر نهال سُستِ حضورت را بادهاي سهمگين جدايي براحتي از سرنوشت من ربود،
خيالت چنان در ذهنم ريشه دوانده كه هيچ قدرتي توان بركندنش را ندارد.
فكر نكن كه از خيال من كوچ كردهاي.
نه،
هرگز. تصوير تو اينجاست،
در قلب من.
من چنان حضورت را نفس ميكشم كه گويي در هواي اتاقم جريان داري
و اين عطر خيال توست كه مرا مدهوش كرده.
منِ تشنه،
سراب آمدنت را خواب ديدهام و ميدانم كه بايد اينجا،
در قلب كوير جدايي،
آمدنت را به انتظار بنشينم.
باران حضورت را بر من بباران.
خستهام بس كه اين شبها به جاي تو،
مهتاب را در آغوش چشمانم گرفتم.
براي اين دستهاي يخزده،
گرماي آفتاب چارهساز نيست؛
اين دستها بيقرارِ دستهاي تواَند.

بعد از پریدن تو آسمان هنوز آبیست
در میان هلالی سرخ
خورشید همان دایره ای است که پایین میره و روز ها بعد از تو
از تو متولد میشوند .
بعد از تو مردمان به گامهایشان مطمئن ,
هنوز کفش میخرند ,
دعوا میکنند,
میخندند ,
بچه ها به مدرسه میروند
و آنجا تنها دغدغه کبری را می آموزند
و می پندارند بدترین آتفاق خیس شدن کتاب فارسی است
بعد از نبودن تو
به سستی تارهای چسبناک زندگی پی برده ام
و بارو کرده ام
خوشبختی از جنس قطراتی است که در چاه های عمیق برق میزنند
این سطل و طناب که میرود پایین همیشه معلق است
پس بر آن نباید دل خوش بود.